Definicje
Śpiączka oraz inne stany Drukuj

W języku potocznym pojęciem "śpiączka" obejmujemy wiele różnych stanów, w których kontakt ze światem zewnętrznym jest ograniczony. Śpiączka właściwa (z greckiego "Coma", czyli głęboki sen) - przedłużający się stan utraty przytomności oraz braku świadomości siebie i otoczenia, charakteryzujący się niemożnością reagowania na bodźce zewnętrzne. Głębokość śpiączki określa się często przy użyciu tzw. Skali Glasgow, uwzględniającej otwieranie oczu, kontakt słowny i ruchowe reakcje na bodźce.

Stan wegetatywny - obserwujemy, gdy osoba wychodząc z głębokiej śpiączki nie odzyskuje świadomości. Zachowane są niektóre funkcje pnia mózgu, zwykle samodzielne oddychanie i spontaniczna akcja serca. Pojawia się rytm snu i czuwania, lecz nawet w stanie czuwania nie ma świadomości siebie i otoczenia. Istnieje możliwość samodzielnego wykonywania pewnych ruchów, które jednak nie wydają się być zaplanowane i celowe.

Stan minimalnej świadomości - pojawiają się momenty świadomego kontaktu z otoczeniem, często w postaci minimalnych sygnałów - na przykład, drobne ruchy lub gesty, zmiany wyrazu twarzy, dźwięki lub pierwsze formy kontaktu słownego

Zespół zamknięcia - stan trudny do odróżnienia od stanu wegetatywnego lub stanu minimalnej świadomości: osoba odzyskuje świadomość na tyle, że odbiera i rozumie co się wokół niej dzieje, ale z powodu specyficznych uszkodzeń nie jest w stanie wykonywać żadnych lub prawie żadnych ruchów i w związku z tym komunikować się z otoczeniem

Różnicowanie między tymi stanami nie jest łatwe. Aktualne badania dotyczące świadomości w stanach śpiączki i podobnych podważają wcześniejsze poglądy Dziś możemy stwierdzić tylko, że nigdy nie wiemy z całą pewnością, na ile dana osoba w danym momencie jest świadoma tego, co dzieje się w niej samej i w jej otoczeniu.

 


Telefon wsparcia

DLA RODZIN

I OPIEKUNÓW

OSÓB W ŚPIĄCZCE

801 125 054

poniedziałki 17.00-20.00

piątki 10.00-13.00

UWAGA! usługa zawieszona do odwołania

z powodu zmian organizacyjnych

Przepraszamy.